Buenas tardes amigos!

Momenteel vertoef ik enkele dagen in San Cristobal, Mexico, om even te relaxen, maar vooral ook om Kristine op te pikken. Kristine, een goeie vriendin, sinds meer dan 18 jaar (oeps, de tijd vliegt)komt 2 weken op bezoek in Pojom.Normaal zou ze over een uurtje ariveren, maar vanochtend liet ze weten dat ze pas vannacht zou toekomen om 1u30...dus nog even tijd...om bijvoorbeeld mijn blog te updaten.

Zoals jullie ondertussen wel al weten, ben ik niet langer de enige medische verantwoordelijke in de clinica. Sinds begin augustus zijn we met zijn tweeën. Mijn collega, Sarah, is een echte schat met veel enthousiasme, eenzelfde visie...en (heel belangrijk)ze is een goeie dokter. Tenslotte (ook belangrijk) kan ze heerlijke appelcrumble maken en is ze sportief (wat dan weer motiverend is voor mijn persoonlijke looptraining).
Eén van de voordelen van met twee te zijn , is dat er meer tijd is voor de opleiding van de promotoren. Zo heeft Sarah laatst een oefening voorbereid rond huidziekten (met niet meteen de meest "appeteitelijke" foto´s, maar wel heel didactisch) Ook ik heb al 2 maal 4u les gegeven aan Ana. Ana is één van de promotoren die we graag poco a poco willen opleiden tot comadrona (vroedvrouw) van de clinica, in opvolging van Isabela (die al wat ouder wordt). En dat lukt vlot. Ana leert snel, is super geïntereseerd en daarbij kom ik zelf heel wat te weten over de traditionele comadronas en hun gebruiken...wat de samenwerking met hen en hun opleiding alleen maar ten goede kan komen. Afgelopen maandag kon Ana ook meteen praktijkervaring opdoen. Dilia is toen bevallen van haar eerste kindje, een flinke zoon van bijna 4kg.Tegen het advies (zelfbewust niet!)van de traditionele vroedvrouw, Eulalia, is ze op haar knieën gaan zitten en al trekkend aan een touw, is ze bevallen. Gelukkig heeft Dilia heel luid geroepen...waardoor we allen snel doorhadden dat de baby aan het komen was. Hop, snel de rok omhoog (vrouwen bevallen hier altijd met de rok aan...niet altijd zo praktisch voor de vroedvrouw, maar wel heel aangenaam voor de vrouw)en o ja! het hoofdje was al daar. Een beetje hectisch, maar al bij al, alles goed verlopen. Mama Dilia, oma, opa, comadrona Eulalia, Ana, Gunther, ikzelf en de 8 kindjes die in het huis lagen te slapen (veel volk!),allen blij en opgelucht! en om de geboorte te vieren, bracht oma ons een supergrote beker mosh (soort van havermoutpapje met heeeeeel veeeeeeeel suiker)en een zoet broodje...een energiebom voor het slapen gaan.

En verder...nog een klein detail, ben ik onlangs 31 jaar jong geworden...Het toeval wil dat ik op juist dezelfde dag verjaar als onze coordinador, Wouter. Dubbel feest dus! Met ´s ochtends pannenkoeken, ´s middags appelcrumble en ´s avonds pizza. Heeeeeeeerlijk!In de namiddag hebben we teroristje gespeeld: Wouter en ik tegen Fam, Sarah en Alain. Gelukkig zijn we met een gelijkstand geëindigd en dus iedereen blij! Diezelfde avond nog zijn Wouter en Miet vertrokken voor hun maand "vakantie" in België. Dat doet toch een beetje raar zo zonder hen...
Maar gelukkig is Alain terug sinds half augustus. Hij weet ondertussen ook al veel van het reilen en zeilen in de clinica en betekent een grote hulp nu Wouter en Miet er niet zijn.

Ondertussen zijn Alain en ik al weer verhuisd...deze keer naar het appartementje van Wouter en Miet, in de clinica...kwestie van alles ne keer geprobeerd te hebben!

Bueno bueno! Tijd om een ijsje te gaan eten!

Saludos y besos!
Katalina

Buenas!

Vandaag heb ik nu ne keer lekker lang geslapen…tot 8u (Alles is relatief. Normaal ben ik wakker om 6u)… om een beetje te bekomen van een wild weekje.
Het begon zaterdag met een eerste emergencia…Mateo, een jonge man van 18 jaar had in zijn hand “gehakt” (sorry voor de gevoelige lezers) met een machette. We kregen de bloeding helemaal niet gestelpt met directe druk en hoogstand…en bovendien waren zijn pezen ook over. Een half uur na zijn aankomst zijn Gunther en Wouter naar het ziekenhuis vertrokken. Onderweg heeft Gunther zijn arm zelfs moeten afbinden omdat het bleef bloeden en Mateo zijn bewustzijn had verloren. Gelukkig heeft dat geen schade berokkend en zijn ze op tijd aangekomen in het ziekenhuis waar Mateo na enkele dagen geopereerd is om de pezen weer aan elkaar te hechten. Momenteel heeft hij al weer wat gevoel in zijn vinger en kan hij zijn vinger een beetje bewegen…Gelukkig!

Maandag om 6u begon de nieuwe werkweek met een bevalling van een prematuurtje van “mas o menos” 30 weken (meer dan 2 maanden te vroeg).
Alle pogingen om de familie te overtuigen om naar het ziekenhuis te gaan vóór de bevalling,en opnieuw na de bevaling, waren tevergeefs. Heel frustrerend, maar Miet en ik besloten toch om voor te stellen aan de familie om in het patientenverblijf van de clinica te blijven, de eerste 24u…dan konden we zien hoe ons kleintje het zou doen. 1kg150 woog hij, maar een echt vechtertje. Hij dronk flink van de moedermelk vanuit afgekookte lepeltjes (zelf drinken aan de borst ging nog niet) en werd goed warm gehouden, dicht bij mama en in 20 doeken…
Die eerste nacht is hij goed doorgekomen…daarna wou zijn mama naar huis om zich te baden in de tjuch (soort van sauna) want dat hoort hier zo na de bevalling.
Eén dag later is ons kleintje gestorven…dapper…maar veel te klein voor deze wereld…

Deze week is ook Sarah toegekomen…de nieuwe medische verantwoordelijke, mijn opvolgster dus! En om de overgang goed te laten verlopen, werken we een 4-tal maanden samen. Sarah is student geneeskunde en afkomstig van Duitsland.

Woensdag heb ik al weer een opleiding gegeven aan de comadronas van Pojom…heerlijk was het! Het begint steeds meer interactief te worden. Ze vertellen honderduit over hun ervaringen!
Ik begin ook door te hebben (na 6 maanden mag dat wel) dat ze voortdurende geactiveerd moeten worden (anders vallen ze na 5 minuten in slaap...niet overdreven!! Er zijn getuigen!) met oefeningen, vragen, beelden…en dat het allemaal niet eenvoudig genoeg uitgelegd kan worden.

Vandaag, zondag, ben ik nog een keertje gaan lopen (ik ben ondertussen al drie keer goed begonnen)…ik moet er echt een gewoonte van maken anders kom ik zo stijf al een hark terug naar Belgie en dat kan echt niet!!
Lopen is trouwens echt leuk hier. De natuur is zo prachtig…gene last van uitlaatgassen, een prachtige omgeving en iedereen die je tegen komt, lacht heel vriendelijk (ik denk dat ze het ontzettend grappig vinden dat wij voor ons plezier de bergen over rennen).

Zo lieve mensen, morgen begint een nieuwe werkweek en het is al 23u!! Ik moet dus dringend in mijne cama (=bed)!
Bueno pues!! (mijn nieuwe stopwoordjes...ik begin geïntegreerd te geraken. Ik gebruik ze gemiddeld zo een 30-tal keer per dag)

Adios pues!
Dikke Besos y hasta la proxima!
Katalina