Dag allemaal!

Even een berichtje om te zeggen dat we allemaal very alive en kicking zijn. De afgelopen 2 dagen zijn we hier flink opgeschrikt geweest door enkele “aardbevingskes”! Ondertussen is het al 24u geleden dat de aarde nog gebeefd heeft en gaan we ervan uit dat de platen het hier bij gaan laten.
We hebben het wel gehad, hoop ik, de schrik zat er goed in. De clinica bestaat nl. uit 2 verdiepingen en dus is het gevaar op instorten echt reëel. Daarom hebben we de afgelopen 2 nachten niet in ons bedje geslapen, maar op een matras op de benedenverdieping en de laatste nacht zelfs in de computerklas in de school.
Vanavond slapen we terug in ons eigen bedje! Laten we hopen dat de aarde zich koest houdt…
Soit, we zullen wel zien!
In elk geval…no matter what happens…Sandra en ik gaan morgen lopen om 6u in de ochtend!

Dikke zoen!
Katalina

En by the way…
Tussen de aardbevingen door, staat het leven niet stil in Pojom!…de kleine Olivia is geboren en de ook nog veel te kleine Catarina, 1 jaar en 1 maand jong, helaas gestorven. Gestorven door diarree en braken. Haar mama en papa zagen de ernst van de situatie niet in en wilden niet naar het ziekenhuis…
We zullen haar niet gauw vergeten.

Dag lieve mensen in het koude België!

Het is al weer even geleden dat ik nog de tijd kon vinden om nog eens berichtje te schrijven…
Druk druk druk, is dat hier. Ni te doen! Ik heb het gevoel dat mijn tijd hier opgegeten wordt.

In de voorbije 2 weken hebben we twee emergencias gehad en daarbij ook nog een epidemie van het rotavirus (diarree en braken en vooral gevaarlijk voor kleine kindjes).
Gelukkig is Sandra hier. Sandra is een student-arts uit Leipzig, Duitsland. Ze helpt me echt super goed in de consultas en is daarnaast ook mijn vaste steun, toeverlaat, kookmaatje en misschien binnenkort ook mijn loopmaatje (het plan is er, maar voorlopig heb ik hier nog gene meter gelopen)…
Helaas blijft ze maar 6 weken. Ze zou gerust langer mogen blijven!

De twee emergencias is een ander verhaal.
Ons laatste spoedgeval was Catarina, een baby van 7 maanden, met ernstige uitdrogingsverschijnselen door diarree en braken. Het was één van de zovele kindjes met het rotavirus, maar voor haar werd het levensbedreigend. Nu begrijp ik dat diarree één van de belangrijkste doodsoorzaken is in ontwikkelingslanden. Het gaat echt ontzettend snel. Op 24u tijd was het kind helemaal verzwakt, kon het niet meer drinken, kon het alleen nog maar huilen zonder tranen….Wouter en Carlos zijn diezelfde nacht nog met het kindje naar het ziekenhuis in Huehuetenango gereden. Vandaag, een week later, is het kindje ontslagen uit het ziekenhuis en weer onderweg naar huis, Pojom. Gelukkig!
Het eerste spoedgeval is minder goed afgelopen.
Het was op een vrije dag dat Sandra en ik op de middag bij een bevalling werden geroepen die ik niet gauw zal vergeten. Al snel zagen we dat de vrouw zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest voor een keizersnede: de navelstreng was uitgezakt en het kindje lag dwars in de buik en kon dus onmogelijk via de gewone weg geboren worden. Na een helse tocht van meer dan 5u achter in de laadbak van onze pick-up was het kindje helaas overleden…Het was een meisje, net waar de ouders zo op hadden gehoopt. Ik weet nog altijd niet zo goed hoe ik het allemaal moet plaatsen. Ik doe wat ik kan, maar dat lijkt niet altijd voldoende te zijn om vrede te nemen met alles wat hier gebeurt.

Het rotavirus, ook in België berucht!, heeft al voor vele consultas buiten de uren gezorgd. En op zondag hebben Wouter en ik samen met andere lokale comités een presentatie gegeven aan het dorp over het rotavirus. Ik schat dat er zo een 100-tal vrouwen aanwezig waren...de opkomst was echt verrassend hoog!
Het plan is er om in de toekomst meer van deze presentaties te geven omtrent gezondheid.

Deze week is het trouwens de eerste keer dat ik samen met Mieke, een vroedvrouw die in Yalanhuitz werkt, opleiding zal geven aan de comadrones. Spannend! Ik ben echt benieuwd. Naar het schijnt moet dat een echte gezellige bedoening zijn…met heel veel koekjes en mosh (=dunne havermoutepap met heel veel suiker) om het nog gezelliger te maken!

Ondertussen is het hier in Guate 11u ´s avonds en bij jullie 6u in de ochtend…ik ben paraplu. Ik moet dringend mijn batterijkes gaan opladen!

Veel liefs vanuit Pojom!
x-je Katalina

PS: op de foto…het medische team of het “blauwe” team van de Clinica

Dag lieve mensen!

Hieronder alvast een vervolg op het vorige (onderstaande)berichtje dat ik afgelopen zaterdag heb geschreven, maar wegens internetproblemen nog niet had kunnen publiceren...

Jippie! Ik zat er dus ferm naast… het poepje bleek dan toch een hoofdje te zijn en alles is goed verlopen. Missen is menselijk zeker. Ik heb er even mee ingezeten dat ik er dus naast zat, maar eigenlijk moet ik gewoon blij zijn dat moeder en kind in goed gezondheid zijn.
En in België is dat allemaal heeeeeeeeel gemakkelijk…bij twijfel even de echo erop en er is onmiddellijk zekerheid over de ligging.

En verder lieve mensen is er hier ondertussen alweer veel meer dan het stuit-verhaal gebeurd. Vandaag mijn eerste epilepsie-aanval gehad: een meisje van 8 dat lag te shocken in de armen van haar papa. Gelukkig kende de familie deze ziekte goed en kon de tante die me kwam halen al zeggen dat het om een “ataque” ging waardoor ik de juiste medicatie mee had en het snel verholpen kon worden. We zijn vandaag al meteen met een behandeling gestart waardoor we aanvallen in de toekomst proberen te voorkomen!

En dan is er nog het verhaal van het oude vrouwtje van negentig met, sinds augustus van dit jaar, chronische pijn in de buik…we vermoeden kanker. De familie is langs geweest om eens met ons te praten over naar het ziekenhuis te gaan met haar. Ze zouden graag weten wat er aan de hand is…wat te begrijpen is, maar aan de andere kant is het een hele zware reis voor zo´n oud vrouwtje en is het helemaal niet zeker of het nog iets zou opleveren. Ik ben nu gestart met zware pijnmedicatie en we gaan even bekijken hoe het nu gaat. Ik probeer er iedere dag even langs te gaan om te kijken hoe het gaat. Ik denk dat de familie dat nodig heeft…

En dan is er nog het verhaal van een super schattig lief kereltje van 5 dat ik hier nu al drie weken aan het verzorgen ben…Zijn huid is bijna helemaal geïnfecteerd. Hij heeft eczeem, krabt en veroorzaakt zo steeds opnieuw wondjes die infecteren…ik probeer de cirkel nu te doorbreken door de wondjes elke dag te ontsmetten en te behandelen met mijn antibiotica-zalf. Ik hoop dat we eruit geraken…

En dan is er nog…en zo kan ik nog even doorgaan, maar ik moet hier dringend beginnen aan de pannenkoeken-deeg want straks komen er hier 4 hongerige monden thuis…

Jullie lezen het...het gaat alweer veeeeeeeeeeeel beter. Ik kan er weer helemaal voor gaan!

Hasta la proxima!!!
Besos!
Katalina

PS: Aan mijn liefste tante Nikole!!! Dankuwel voor de kaartjes. Ik heb ervan genoten!
Dikke kus en vele groetjes aan de ganse familie!
PPS: Bijgevoegde foto om even te laten zien hoe schattig de kindjes hier niet zijn!

Buenas!!

Hier ben ik dan weer. Eindelijk weer verbonden met de rest van de wereld…wegens problemen met de schotelantenne, is er 2 weken geen internet mogelijk geweest. Gelukkig hebben we zoiets als een dorpstelefoon hier in Pojom. Kost wel stukken van mensen, maar we kunnen er toch maar mee naar België bellen. Ferm gemakkelijk!

Afgelopen zaterdag schreef ik onderstaand berichtje (dat ik die dag gebeten was door een hond: niet al te erg: er stond slechts 1 tand in mijn vel en ik ben gevaccineerd tegen hondsdolheid en dat het die dag regende, verklaart een beetje mijn stemming)

Het is een feit dat ik het even wat moeilijker heb…er komt zoveel op me af. Ik sta er nu even alleen voor als medische en dat maakt dat de verantwoordelijkheid soms wat te groot wordt. Ik heb de afgelopen dagen ook weinig rust gehad. Op vrije dagen heb ik tenminste 5 consultas gehad…en elke dag stap ik naar een nabij gelegen dorp om er “en la casa” een wonde te gaan verzorgen.

Deze week heb ik zo op mijn vrije dagen 2 wondes gehecht, eentje in het hoofd en de andere in de vinger. Voor de rest is het wondeverhaal heel gelijklopend: de oorzaak is die vreselijke machete in de handen van een minus 7-jarige. Onverantwoord zouden wij zeggen…maar hier dagelijkse kost. Zoveel kinderen lopen rond met een manchete en eigenlijk feitelijk valt het aantal accidentjes nog wel mee. Ik moet het toegeven.
En verder de spoedgevallen van deze week: een acute maagontsteking, tandpijn, allergische reactie op medicatie, een epilepsie-patiënt die plots weigert haar medicatie verder te nemen…

En momenteel is het ook weer even spannend want er is een vrouwtje in arbeid met een veel te hoge bloeddruk en daarbij heb ik dan ook nog het vermoeden dat het kindje (haar eerste!) met zijn poepje naar beneden ligt. We zijn al 2 keer langs geweest om te kijken hoe het gaat en de familie te overtuigen om naar het ziekenhuis te gaan, maar voorlopig willen ze niet gaan…ik hoop dat ik er ferm naast zit en dat alles vlotjes gaat, eerst met het hoofdje en dan pas het poepje…zoals het hoort!

Ik hoop vannacht goed te slapen en morgen met veel nieuwe energie te beginnen aan een nieuwe, hopelijk zonnige, dag!

Dikke kussen!
Hasta la proxima!
Katalina

Zomer

Hola Belgica!

Ondertussen lijkt de zomer hier goed begonnen te zijn. We hebben nu al een kleine week prachtig weer...ideaal om over de middag even een duikje te nemen in de Rio, de plaatselijke Centerparks-rivier...wat ik dan precies toch verkies boven de dagelijkse koude douche.

De afgelopen week is goed druk geweest...met ongeveer 25 consultas per dag en woensdag zijn we dan ook nog op verplaatsing (in Yalambolop) consultas gaan doen. Het is op zich al een heel gebeuren om daar naartoe te trekken.We hebben immers echt alles mee. Weegschaal, bloeddrukmeter, computer!!! (voor ons elektronisch dossier) en een grote rugzak vol met medicijnen. En natuuuuurlijk vergeet je onvermijdelijk ook wel altijd iets. Deze keer LICHT. Wie had nu gedacht dat onze consultatieruimte een donker kamertje zou zijn? Volgende keer beter!

Verder hebben we hier de laatste tijd ook heerlijk gegeten,zeg maar gesnoept!2 avonden dessert: zelf gemaakte chocomousse en chocoladecake (bedankt Astrid!). Ik peins ook dat alles hier 1000 x beter smaakt als in België waar alles zo maar in de frigo staat, zonder al te veel moeite!

Gisteren minder goed nieuws gekregen. Het prematuur geboren babytje waar we vorige week in het holst van de nacht mee naar Huehue (het nationaal ziekenhuis) zijn gereden, is overleden. Weer even moeilijk, maar het leven gaat door… We doen ons best, maar wonderen bestaan niet, vrees ik.

Vandaag een dagje vrij om wat op de computer te werken, een paar patiënten te bezoeken, een broodje te bakken, en vooral wat bij te studeren rond astma en diabetes want ook zulke patiënten krijgen we hier maandelijks over de vloer, niet altijd even gemakkelijk…

Bon, ik ga er hier ne keer invliegen!

Groetjes aan iedereen! En tot…
Veel liefs!
Katalina

Pojom, 15 januari 2010

Buenos!!!

Goed nieuws…mooi weer vandaag!
Lekker warm…staalblauwe hemel! Geweldig!

Vandaag zijn er geen consultas…dus even tijd om nog eens wat te schrijven.
Mijn laatste berichtje is nog van niet zo lang geleden, maar amai! er is al ontzettend veel gebeurd in de laatste drie dagen.

2 dagen terug hebben we ´s nachts een emergencia gehad. Een prematuur geboren babytje van een maand oud dat helemaal uitgedroogd en met een beeld van een algemene zware infectie. Eigenlijk al een wonder dat het al een maand leefde…Wouter en ik zijn diezelfde avond nog naar Huehuetenango gereden met het kleintje en zijn ouders (en een TB-patient en zijn familie achter in de laadbak). Het bleek al gauw dat “even” naar het ziekenhuis niet zo evident is. Stel je voor 7u aan een stuk (mits kleine plaspauzes) in de pikkendonker (met op sommige plaatsen veeeeeel mist) rijden over “wegen” met diepe putten- steile stukken-rotsblokken in het midden ervan-veeeeeeeeeeeeeel modder-ravijnen…met andere woorden, ne mens is paraplu na zo´n tocht en dan begint het verhaal in het ziekenhuis nog maar pas…deze keer heeft het slechts een drietal uren geduurd alvorens alles afgehandeld was, wat een meevaller blijkt te zijn. Daarna zijn Wouter en ik even gaan slapen in een hotel om in de late namiddag huiswaarts te keren. Nog ne keer 7u door de pikkendonker…alles goed verlopen (buiten een klein incidentje met zatte vrouwen waar we de weg aan wouden vragen). Rond 2u lag ik in mijn bed om dan de volgende ochtend 8u aan de consultas te beginnen en om 11u weg geroepen te worden voor een bevalling van een 8ste kind. Het vorderde niet zo goed. Ze bleek inderdaad te weinig weeën te hebben en het hoofdje zat ook niet op de juiste manier in het bekken, maar na het breken van de vliezen en ook door vaak van houding te veranderen, is alles in een stroomversnelling gekomen en werd al gauw een mooi babytje geboren!
Daarna verder consultas gedaan…
Gisterenavond hebben we pannenkoeken gegeten en vannacht heb ik heerlijk geslapen. Ik ben wat opgekikkerd en met het mooie weer nu, zie ik het weer helemaal zitten!

Lieve mensen, ik ga jullie laten want…tengo hambre (=ik heb honger! En als een vrouw honger heeft, moet ze eten!)

Dikke kus en tot de volgende!
Katalina

PS: hierboven een foto van mijn eerste zelf gebakken brood!!

De eerste dagen

Pojom, 12 januari 2010

Dag lieve mensen allemaal!

In de drukte van de eerste dagen, probeer ik toch even tijd te maken voor een berichtje uit het koude en natte Pojom!

Vrijdag ben ik dan eindelijk goed en wel toegekomen na een vermoeiende en avontuurlijke reis van maar liefst 4 dagen. De ontvangst was hartelijk en lekker ( bedankt voor de snelle spaghetti, Miet!). En na een rondleiding en alvast een eerste korte briefing, hadden we al meteen 2 consultas: een kindje met spruw in de mond en een huisbezoek bij een patiënt waarbij we TBC vermoeden…Rond 23u30 lagen we in ons bed, om er rond 2u uit geroepen te worden voor een thuisbevalling van een zevende kind. En daarmee is meteen de eerste Katalina in Pojom geboren! Jippie! Terug aangekomen in de Clinica (rond 5u), bleek er nog een bevalling te zijn van een eerste kindje…spannend allemaal, maar uiteindelijk alles goed afgelopen.
Zondag hebben we slechts enkele consultas gehad en zijn we te laat bij een bevalling geroepen. Toen we toekwamen was het kindje al geboren en overleden...
Voor ons vreselijk en onaanvaardbaar…voor de Pojomeros een deel van het leven…
Maandag hadden we om 7u30 opleiding van de promotoren en daarna een dagje vrouwen-consultas: veel prenatale controles, maar ook voor de pil, onregelmatige regels…

En zo kan ik nog wel even door gaan…
jullie hebben het waarschijnlijk al wel door: ik ga me hier niet vervelen (de breinaalden blijven nog even in de valies). Het belooft een boeiend jaar te worden!
Binnen een half uurtje beginnen we aan de consultas in de namiddag, maar eerst gaat Bram me nog uitleggen hoe en wat met ons afval…ja, ook dat moet uitgelegd worden want ALLES is anders in Pojom…werkelijk alles!!

Meer nieuws binnenkort!

Dikke kussen! En houd jullie goed!
Katalina