Dag lieve mensen!

Hieronder alvast een vervolg op het vorige (onderstaande)berichtje dat ik afgelopen zaterdag heb geschreven, maar wegens internetproblemen nog niet had kunnen publiceren...

Jippie! Ik zat er dus ferm naast… het poepje bleek dan toch een hoofdje te zijn en alles is goed verlopen. Missen is menselijk zeker. Ik heb er even mee ingezeten dat ik er dus naast zat, maar eigenlijk moet ik gewoon blij zijn dat moeder en kind in goed gezondheid zijn.
En in België is dat allemaal heeeeeeeeel gemakkelijk…bij twijfel even de echo erop en er is onmiddellijk zekerheid over de ligging.

En verder lieve mensen is er hier ondertussen alweer veel meer dan het stuit-verhaal gebeurd. Vandaag mijn eerste epilepsie-aanval gehad: een meisje van 8 dat lag te shocken in de armen van haar papa. Gelukkig kende de familie deze ziekte goed en kon de tante die me kwam halen al zeggen dat het om een “ataque” ging waardoor ik de juiste medicatie mee had en het snel verholpen kon worden. We zijn vandaag al meteen met een behandeling gestart waardoor we aanvallen in de toekomst proberen te voorkomen!

En dan is er nog het verhaal van het oude vrouwtje van negentig met, sinds augustus van dit jaar, chronische pijn in de buik…we vermoeden kanker. De familie is langs geweest om eens met ons te praten over naar het ziekenhuis te gaan met haar. Ze zouden graag weten wat er aan de hand is…wat te begrijpen is, maar aan de andere kant is het een hele zware reis voor zo´n oud vrouwtje en is het helemaal niet zeker of het nog iets zou opleveren. Ik ben nu gestart met zware pijnmedicatie en we gaan even bekijken hoe het nu gaat. Ik probeer er iedere dag even langs te gaan om te kijken hoe het gaat. Ik denk dat de familie dat nodig heeft…

En dan is er nog het verhaal van een super schattig lief kereltje van 5 dat ik hier nu al drie weken aan het verzorgen ben…Zijn huid is bijna helemaal geïnfecteerd. Hij heeft eczeem, krabt en veroorzaakt zo steeds opnieuw wondjes die infecteren…ik probeer de cirkel nu te doorbreken door de wondjes elke dag te ontsmetten en te behandelen met mijn antibiotica-zalf. Ik hoop dat we eruit geraken…

En dan is er nog…en zo kan ik nog even doorgaan, maar ik moet hier dringend beginnen aan de pannenkoeken-deeg want straks komen er hier 4 hongerige monden thuis…

Jullie lezen het...het gaat alweer veeeeeeeeeeeel beter. Ik kan er weer helemaal voor gaan!

Hasta la proxima!!!
Besos!
Katalina

PS: Aan mijn liefste tante Nikole!!! Dankuwel voor de kaartjes. Ik heb ervan genoten!
Dikke kus en vele groetjes aan de ganse familie!
PPS: Bijgevoegde foto om even te laten zien hoe schattig de kindjes hier niet zijn!