Buenas tardes!

Vandaag heb ik me voorgenomen om (hoe dan ook) de laatste 6 weken samen te vatten op onze blog! Hier gaan we dan...

We beginnen misschien met het persoonlijk welzijn. De vlooienbeten laat ik even buiten beschouwing want buiten een bitje jeuk en de esthetische gevolgen , is daar niet zoveel aan. Wel heel vervelend, was de diarree-epidemie die we hier hebben gehad onder de vrijwilligers. Iedereen (behalve enkele hele sterke zielen, Wouter en Lieve)had min of meer dezelfde symptomen, meestal met misselijkheid en braken erbovenop. We vermoeden dat het giardia (een amoebeke, een super klein diertje dat enkel met de microscoop te bewonderen is)geweest is die ons zo ziek heeft gemaakt. Het heeft enkele weken aangesleept, maar ondertussen is bijna iedereen weer op zijn plooi waarvoor dank aan de metronidazole.

Eén van onze laatste hoogtepunten was de loop die vivir en amor hier in Pojom georganiseerd had. Een symbolische actie want rond hetzelfde moment werd er ook keihard gelopen in België ten voordele van vivir en amor. Samen met Wouter, Tupac, Alain, Annelies, Carlos en een 100-tal pojomeros, heb ook ik (keihard!!!) meegelopen. Echt de MAX was dat, ook al was het om 11u in de ochtend in de blakende zon (ik voel het nog). Zoveel kids en jonge meisjes die hebben meegelopen (op sandalen, blote voetjes, vergeet de nike-airs maar)...het enthousiasme van de pojomeros was zo leuk om te zien!

Op medisch vlak hebben we hier ook niet stil gezeten...we beleven hier drukke tijden met een 30-tal consultaties per dag. Het is onmogelijk om alle verhalen te vertellen...maar op eentje ben ik wel bijzonder trots. Het is het verhaal van Maria, 15 jaar jong. Toen ze het oventje bij haar thuis wou aansteken, was er een explosie waardoor ze in haar gezicht, hals en armen in de 2de graad verbrand was. Gelukkig is ze heel snel na de feiten naar de clinica gebracht waardoor we lang hebben kunnen koelen met water. We hebben haar een week in de clinica verzorgd en daarna nog enkele weken ambulant...en het resultaat mag er echt wezen. Haar gezicht is weer mooi, alleen de pigmentering moet nog weer komen, maar poco a poco, hé! De foto hierboven is er trouwens eentje van Maria, samen met Hilde en Annelies die haar het meest verzorgd hebben.

En verder is het hier een komen en gaan geweest van vrijwilligers...Lore, Inneke en Tupac (die voor de school werkten) zijn huiswaarts gekeerd (altijd een beetje triest, vind ik dat) en Lieve, Hilde en Annelies, zijn toegekomen. Hilde en Annelies hebben mij de afgelopen weken goed geholpen met de consultas, bij het tellen van de medicatie...Binnen enkele weken keren zij alweer huiswaarts en is het wachten op Gunther, een student-geneeskunde waar ik 2 maanden mee zal samen werken.

Ook onze woning is veranderd...Alain en ik zijn verhuisd naar een klein huisje een beetje verder de berg op!! Als er een emergencia is, worden we opgeroepen met onze oranje walky talky en dan rennen we naar beneden.
Het heeft zijn charme, onze casita...buiten de diertjes die o zo makkelijk binnen komen en het water dat ook zo gemakkelijk binnen stroomt, als het regent, maar dat hoort bij de tropical experience!!!
Bijven lachen, is de leuze!

Vandaag is het zondag, rustdag,...Alain, Wouter en Lieve zijn gaan wandelen...en ik ga sewes lekker huishoudelijk doen: soepje maken, broodje bakken, de badkamer kuisen...en daarna nog mijn presentatie over HIV voorbereiden voor de les aan de promotoren morgenvroeg!
En om 16u als ze terug zijn, is het tea-time met cake. Jippie!!

Vele groetjes aan iedereen! En nog nen dikke BESO!
Katalina