Oeioeioei!
Het is precies dat ik niets meer gezegd krijg via deze blog…
Ik weet zelfs niet meer waar ik de laatste keer gebleven ben. Ergens 2 maanden geleden. Ondertussen is er gigantisch veel gebeurd. Het is dus niet dat er niets te vertellen valt. Alleen weet ik echt niet meer goed hoe ik het allemaal verwoord kan krijgen.

We beginnen dan maar gewoon met het begin (2x beginnen)…half juni…met een week vakantie in Guatemala en ook een beetje in Mexico. In die week zijn Alain en ik lekker “off-the-beaten-track” richting Tikal getrokken …
En dat heeft echt deugd gedaan. Het was niet meteen de meest gemakkelijke reis van mijn leven (Peten is immers bloedheet en zit vol met muskieten!!!), maar wel een hele ervaring en met zijn momenten echt hilarisch.

Terug in Pojom zijn we er weer keihard mogen invliegen. Wouter had voordien al een paar keer laten vallen dat het toch weer lang geleden was dat er nog spoedgevallen waren geweest. En dat mag je natuurlijk nooit zeggen want daarna is er weer een echte storm geweest van “erge” gevallen, bevallingen, uitdagende ziektes…

Ik herinner me … een meisje van 13 met tekens van hersenvliesontsteking (uiteindelijk vals alarm); Irene waarvan de baby in de buik gestorven was op 29 weken; kleine Domingo, 3 maanden, met tekens van zware ondervoeding en longontsteking; Pascual die niet meer kon plassen omwille van een vergrote prostaat; Juana met de hoge bloeddruk die we maar niet onder controle leken te krijgen (totdat bleek dat ze haar pillekes niet pakte); Venecia die na een maand zonder medicatie weer een zware asma-aanval had; een man van 30 met tekens van een psychose…

De 3 bevallingen waren het meest bijzonder…
Eerst was er een bevalling van een vierde kind waarvoor ik in allerijl ben moeten terug keren van een opleiding voor de vroedvrouwen in Ixquisis. Concreet ben ik dus (voor de 2de maal) de berg van Ixquisis over “gelopen” om dan vervolgens op de top opgewacht te worden door een Pojomero met ne moto (door Miet en Wouter geregeld)… een 5-tal minuutjes achterop…en juist op tijd toegekomen, want een half uur later werd er wel echt een heeeeeeeeeeeeel mooi meisje geboren.
De tweede bevalling was diezelfde avond nog. Isabella verwachte haar 2de kindje. Haar eerste was met een keizersnede gekomen, maar nu leek alles goed te gaan…na alles gecontroleerd te hebben, keerden we terug naar de clinica om te eten en te slapen (de weeën waren nog niet op gang. Ze zouden ons komen halen als ze meer pijn had). Ergens rond 1u ´s nachts is ze bevallen van een flinke dochter met de naam Katalina Lorena, zonder ons maar met haar 2 comadronas (= moeder en dochter en werken altijd samen) …en rond 1u30 zijn ze ons komen halen omdat de placenta niet wou komen. Aangekomen bij Isabella, probeerden we de blaas leeg te maken, de baarmoeder te masseren, medicatie toe te dienen, plaatste ik een infuus…maar niets leek te helpen. We besloten dat het beter was om te vertrekken naar het ziekenhuis. We hadden geen tijd te verliezen want een placenta die blijft vast zitten, kan voor een levensbedreigende bloeding zorgen. Heel even leek het of de familie akkoord was, maar al snel bleek dat ze helemaal niet wilden gaan…de comadronas vonden het beter om te wachten (bij één van hen was de placenta immers ook pas 6u na de geboorte van haar kindje gekomen en dat zonder problemen), en het belangrijkste …Isabella wou zelf niet naar het ziekenhuis…haar man en haar vader verstonden dat het beter was om te gaan, maar respecteerden de wens van Isabella. En zo moesten wij ook haar wens respecteren…heel moeilijk voor ons. En vreselijk frustrerend! Het heeft ons veel doen denken over onze rol als hulpverlener hier in Pojom. De meeste Pojomeros hebben wel vertrouwen in ons en in de clinica en willen graag onze hulp, maar tot op een zekere hoogte…als we verkiezen om door te verwijzen dan haken ze vaak af…verder lijken ze soms niet te willen gaan.
Het zij zo…uiteindelijk is de placenta, zonder problemen,om 6u ´s ochtends geboren…”godzijdank” zouden ze hier zeggen…
De 3de bevalling was die van Lucia, 16 jaar en zwanger van haar eerste. Haar baby had lang in stuit gelegen, maar was nog net op het einde van haar zwangerschapp gedraaid. Maandagochtend tijdens de consultas kwam de comadrona mij de eerste keer halen. Lucia had de ganse nacht weeën gehad…ze had een 2-tal centimeters opening met een verkorte baarmoederhals, op zich niet slecht!…In de namiddag had ze 4 cm…goed bezig!, maar de keren daarna bleef ze dezelfde opening hebben. Het hoofdje daalde niet goed in en bleef scheef gezakt in het bekken zitten. Dinsdagnacht brak ze haar vliezen en daarna had ze wel even meer pijn gehad, maar al snel vielen de weeën wat stil…vanaf maandag was ik al aan het praten over naar het ziekenhuis te gaan en uiteindelijk was de familie klaar om te gaan, woensdagochtend…woensdagavond is Lucia aangekomen in het ziekenhuis en hebben ze uiteindelijk een keizersnede gedaan om de kleine Pedro ter wereld te brengen! (zie foto: Pedro met zijn schaterende mama!)

En nu, nu is het weer wat minder druk…veel consultas wel en iets vaker ´s nachts, maar geen ernstige gevallen, geen bevallingen meer…even tijd om wat op adem te komen en bijvoorbeeld ne keer uitgebreid te KOKEN…vandaag heb ik samen met Gunther, de medische vrijwilliger waar ik sinds juli mee samen werk (echte calidad trouwens!!), een rozijnen-noten-brood en een bananen cake gebakken en onze tropical dish (rijst-curysaus met appeltjes, paprika en banaan en daarover geroosterde apenootjes) gemaakt.

Alain is sinds begin juli naar Chili om daar een vriendin te gaan bezoeken…dus nu woon ik weer terug in de clinica…momenteel in de slaapzaal met de andere vrijwilligers en binnenkort als Alain terug is, verhuizen we naar de kamer van Wouter en Miet (want zij zijn dan voor een maand naar Belgie)…ik kan ondertussen heel snel verhuizen!! (lees: ik leef vanuit de valies) Maar dat is allemaal niet erg, verandering van smaak doet eten of zoiets maar dan toegepast op de woonst…

Zo we gaan er een eind aan breien (Ik ben sinds gisteren trouwens ook begonnen met breien! Bedankt Elsje voor de wol!)… ik moet hier zeer urgent in bed anders is er morgen met mij niet veel aan te vangen!

Heel veel groetjes aan iedereen! Geniet van de mooie zomer in Belgie Hier is het vooral aan het regenen de laatste tijd…awoe!
BESOS en tot gauw!
Katalina

Buenas tardes!

Vandaag heb ik me voorgenomen om (hoe dan ook) de laatste 6 weken samen te vatten op onze blog! Hier gaan we dan...

We beginnen misschien met het persoonlijk welzijn. De vlooienbeten laat ik even buiten beschouwing want buiten een bitje jeuk en de esthetische gevolgen , is daar niet zoveel aan. Wel heel vervelend, was de diarree-epidemie die we hier hebben gehad onder de vrijwilligers. Iedereen (behalve enkele hele sterke zielen, Wouter en Lieve)had min of meer dezelfde symptomen, meestal met misselijkheid en braken erbovenop. We vermoeden dat het giardia (een amoebeke, een super klein diertje dat enkel met de microscoop te bewonderen is)geweest is die ons zo ziek heeft gemaakt. Het heeft enkele weken aangesleept, maar ondertussen is bijna iedereen weer op zijn plooi waarvoor dank aan de metronidazole.

Eén van onze laatste hoogtepunten was de loop die vivir en amor hier in Pojom georganiseerd had. Een symbolische actie want rond hetzelfde moment werd er ook keihard gelopen in België ten voordele van vivir en amor. Samen met Wouter, Tupac, Alain, Annelies, Carlos en een 100-tal pojomeros, heb ook ik (keihard!!!) meegelopen. Echt de MAX was dat, ook al was het om 11u in de ochtend in de blakende zon (ik voel het nog). Zoveel kids en jonge meisjes die hebben meegelopen (op sandalen, blote voetjes, vergeet de nike-airs maar)...het enthousiasme van de pojomeros was zo leuk om te zien!

Op medisch vlak hebben we hier ook niet stil gezeten...we beleven hier drukke tijden met een 30-tal consultaties per dag. Het is onmogelijk om alle verhalen te vertellen...maar op eentje ben ik wel bijzonder trots. Het is het verhaal van Maria, 15 jaar jong. Toen ze het oventje bij haar thuis wou aansteken, was er een explosie waardoor ze in haar gezicht, hals en armen in de 2de graad verbrand was. Gelukkig is ze heel snel na de feiten naar de clinica gebracht waardoor we lang hebben kunnen koelen met water. We hebben haar een week in de clinica verzorgd en daarna nog enkele weken ambulant...en het resultaat mag er echt wezen. Haar gezicht is weer mooi, alleen de pigmentering moet nog weer komen, maar poco a poco, hé! De foto hierboven is er trouwens eentje van Maria, samen met Hilde en Annelies die haar het meest verzorgd hebben.

En verder is het hier een komen en gaan geweest van vrijwilligers...Lore, Inneke en Tupac (die voor de school werkten) zijn huiswaarts gekeerd (altijd een beetje triest, vind ik dat) en Lieve, Hilde en Annelies, zijn toegekomen. Hilde en Annelies hebben mij de afgelopen weken goed geholpen met de consultas, bij het tellen van de medicatie...Binnen enkele weken keren zij alweer huiswaarts en is het wachten op Gunther, een student-geneeskunde waar ik 2 maanden mee zal samen werken.

Ook onze woning is veranderd...Alain en ik zijn verhuisd naar een klein huisje een beetje verder de berg op!! Als er een emergencia is, worden we opgeroepen met onze oranje walky talky en dan rennen we naar beneden.
Het heeft zijn charme, onze casita...buiten de diertjes die o zo makkelijk binnen komen en het water dat ook zo gemakkelijk binnen stroomt, als het regent, maar dat hoort bij de tropical experience!!!
Bijven lachen, is de leuze!

Vandaag is het zondag, rustdag,...Alain, Wouter en Lieve zijn gaan wandelen...en ik ga sewes lekker huishoudelijk doen: soepje maken, broodje bakken, de badkamer kuisen...en daarna nog mijn presentatie over HIV voorbereiden voor de les aan de promotoren morgenvroeg!
En om 16u als ze terug zijn, is het tea-time met cake. Jippie!!

Vele groetjes aan iedereen! En nog nen dikke BESO!
Katalina

Hello!!!

Je zou kunnen zeggen dat ik blogsgewijs niet goed bezig ben...
Het is toch al wel enige tijd geleden dat ik nog iets van me heb laten horen.
Maar zoals ze zeggen: geen nieuws is goed nieuws.
En zo klopt het ook in mijn geval...Alain, mijn liefste, is immers toegekomen in Pojom (na een weekje vakantie met ons tweetjes in Mexico waar de foto trouwens is genomen.)

Net zoals ikzelf, is hij er direct mogen invliegen! Zo kreeg hij de eerste avond dat we waren toegekomen al direct de kans om een bevalling (het is te zeggen, de arbeid, de fase voor de eigenlijke bevalling)van een 1Ode kind mee te maken. Afgelopen donderdag en vrijdag heeft Alain zijn eerste computerlessen gegeven...en volgens mij heeft hij dat heel goed gedaan (Voor zover ik dat natuurlijk kan weten. Toen ik ging kijken, waren de deuren van het leslokaal gesloten, maar ik heb er vertrouwen in!). En verder...heeft hij al hard gewerkt in de tuin rond de clinica enzoverder (zoals iedereen weet, hij heeft geen zittend gat!)... hij is goed bezig dus!

Afgelopen week is ook voor mij en Jana, een Duitse student-arts, een drukke consulta-week geweest met vele kindjes met hoge koorts. Gelukkig geen emergencias om direct naar het ziekenhuis te gaan...wel enkele consultas buiten de uren. Zo zijn we twee keer rond 5u30 (fantastisch uur! Joehoe!) wakker gemaakt (=geklopt, ik bedoel dan wakker gemaakt door het geluid van het geklop op de deur). Eén keer omdat Venecia, een meisje van 14 met astma, alweer een aanval had (we zijn pas opgestart met de behandeling en dan is het altijd even zoeken alvorens deze ziekte onder controle is). Een andere keer omdat Pricilla, 1 jaar en 3 maanden, nieuwe tandjes kreeg. Ze wou niet meer eten en had de ganse nacht gehuild! Haar mama dacht dat ze zou sterven...De emergencias (of consultas buiten de uren) zijn dus niet altijd even spectaculair voor ons, maar je kan moeilijk lastig zijn op de mama van Pricilla, als ze denkt dat haar dochtertje gaat sterven. Dan stel ik ze maar al te graag gerust...
Ons Pricilla is trouwens een vaste klant...Het is een echte deugeniet. Enkele weken geleden is ze met haar poepje in een pot gevuld met heet water gaan zitten. Vreselijk veel pijn heeft ze daar van gehad, maar met flamazine en preventieve antibiotica is het heel mooi genezen. En gisteren is ze nog eens langs geweest met een hoofdwonde (ze was gevallen!)...gelukkig hebben we niet moeten hechten, maar hebben we de wonde mooi kunnen sluiten met steristrips.

Vandaag is het zondag, een vrije dag. Ik heb even geskypt met mijn moeder en met Cis...enkele consultaatjes buiten de uren (een grootvadertje van 90 die tot hier is komen wandelen, kan ik echt niet terug naar huis sturen zonder een consulta!)...
en nu...gaan we eten!! Belangrijk!

Lieve mensen allemaal, hou jullie goed! Geniet van het goed weer daar!
Aan alle zwangere vriendinnen (want dat zijn er heel wat!): goed rusten en eten zodat jullie baby flink groeit in de buik...
Aan de verloskamer van Gasthuisberg: dikke merci voor jullie verrassingspak. Jullie zijn schatten...de foto´s en tekeningen hang ik binnenkort op in ons huisje...de snoepjes zijn al op...de glitters plakken overal...de pin moet nog een speciaal plekje krijgen... en het gezichtsmasker moet ik dringend ne keer aanbrengen!
Aan mijn tante Monique, de meisjes en aan mijn lieve mama: ik beloof binnenkort massa´s taarten te bakken met jullie bakpoeder. De frangipannekes zijn al op...
Aan Elsje, bedankt voor de heeeeeeeeeeeeerlijke perzik-snoepjes. Die hou ik nog even bij voor wanneer de nood hoog is!

Enfin, deze keer valt het afscheid mij precies zwaar...
om te eindigen nog nen dikke kus aan iedereen en tot de volgende!
Katalina

Hallokes!!

Ja watte, de tijd gaat hier zo snel...en er gebeurt hier zoveel. Ik ga het proberen kort te houden deze keer en niet te fel uit te wijden over de vele consultas en emergencias die de laatste week hier gepaseerd zijn. Sandra is er zelfs ziek van geworden: een goeie Angina en een oppervlakkige luchtweginfectie was de diagnose...

Veel ontspanning hebben we de laatste week niet gehad. Plannen wel, maar daar is niet veel van in huis gekomen.
Zo dachten we vorig weekend op zaterdagavond een mini-party te organiseren. De playlist was net klaar, de pannenkoeken waren op en dan "klop klop"...een emergencia: Elisabethje, 5 jaar jong, had 6 u geleden diesel gedronken...sindsdien had ze al flink wat gebraakt (gelukkig!!!) en daardoor had ze niet veel kracht meer en daarmee kwamen ze (een tikkeltje te laat)ne keer op consulta.We hebben ze een 40-tal pillen gegeven om toxische stoffen te absorberen en een nachtje geobserveerd in de Clinica. En tegen de ochtend aan hebben we haar kunnen ontslaan...todo bien!Alleen is onze party helaas niet kunnen doorgaan (maar dat is bijzaak)!
Maar niet getreurd op zondagochtend gingen we de berg oversteken voor een gezellige picknik met onze collega´s van Yalanhuitz...na een uurtje stappen en even shoppen in Ixquisis...komt er plots een kindje ons halen omdat er een telefoontje zou zijn voor la enfermera Katalina...het bleek Wouter te zijn met de boodschap dat we direct moesten komen, zonder al te veel uitleg. We zijn dan onmiddellijk terug over dienen berg gestapt (lees: gelopen!!) in een 20-tal minuten, wat toch wel een voorlopig record is, denk ik! Terug in Pojom, bleek het te gaan om een meisje van 15 dat een miskraam had. Ze had al 2 dagen bloedverlies...ze zag er zwak uit en lag in een plas bloed toen we toekwamen. Gelukkig hebben we hier straffe pillekes om de baarmoeder goed te laten samen trekken...antibiotica om infecties te voorkomen en infuustherapie om de bloeddruk wat op te krikken. Na 2 dagen in de clinica is ze naar huis gegaan...alles goed, alleen vermoeden we bij haar een ernstige bloedarmoede waar ze nog maanden van zal moeten herstellen. Een bloedtransfusie is in België al niet evident, laat staan dat we er hier in Guatemala voor moeten gaan.

En toch...ondanks het hard werken...vind ik het hier echt heeeeeeeeeeel plezant...ik leer hier zoveel bij...ik heb enorm veel voldoening en mijn apreciatie voor "water, eten, elektriciteit..." groeit met de dag!
En we hebben ook echt heel veel plezier. Ik heb zelfs mijn eerste taart gebakken in Pojom (Cis! ik heb je receptje geprobeerd). Ze was echt KEIhard. Ideaal om de tanden op kapot te bijten, maar no worries: Wouter, Miet, Ineke en Sandra hebben ervan genoten...op een half uurtje tijd was ze helemaaaaaaaaaaaal op!! (zie foto)

Vandaag gingen Sandra en ik taart bakken om te geven aan de vrouwen die morgen op consulta komen. Het is immers morgen wereld-vrouwendag...helaas pindakaas... Sandra is samen met Wouter en Miet onderweg met Catarina, 18 jaar, zwanger van een tweeling en in arbeid! Ik hoop dat ze op tijd in het ziekenhuis geraken. Sandra weet en kan enorm veel, maar heeft nog nooit een bevaling gedaan en dan direct een tweeling. Nu ja, ik moet vertrouwen hebben. We doen wat we kunnen.

Bueno! Ik ga verder werken...de opleiding van de promotoren voorbereiden, de rugzak van de emergencias uitwassen, koken. Het zal weer snel avond zijn. Time flies when you are having fun!

Dikke kussen
(en speciaal extra dikke kussen voor Gwen en Jeff (merci voor het pakje), voor mijn mama, Cis en tante Monique (merci voor jullie briefje))
Katalina

Dag allemaal!

Even een berichtje om te zeggen dat we allemaal very alive en kicking zijn. De afgelopen 2 dagen zijn we hier flink opgeschrikt geweest door enkele “aardbevingskes”! Ondertussen is het al 24u geleden dat de aarde nog gebeefd heeft en gaan we ervan uit dat de platen het hier bij gaan laten.
We hebben het wel gehad, hoop ik, de schrik zat er goed in. De clinica bestaat nl. uit 2 verdiepingen en dus is het gevaar op instorten echt reëel. Daarom hebben we de afgelopen 2 nachten niet in ons bedje geslapen, maar op een matras op de benedenverdieping en de laatste nacht zelfs in de computerklas in de school.
Vanavond slapen we terug in ons eigen bedje! Laten we hopen dat de aarde zich koest houdt…
Soit, we zullen wel zien!
In elk geval…no matter what happens…Sandra en ik gaan morgen lopen om 6u in de ochtend!

Dikke zoen!
Katalina

En by the way…
Tussen de aardbevingen door, staat het leven niet stil in Pojom!…de kleine Olivia is geboren en de ook nog veel te kleine Catarina, 1 jaar en 1 maand jong, helaas gestorven. Gestorven door diarree en braken. Haar mama en papa zagen de ernst van de situatie niet in en wilden niet naar het ziekenhuis…
We zullen haar niet gauw vergeten.

Dag lieve mensen in het koude België!

Het is al weer even geleden dat ik nog de tijd kon vinden om nog eens berichtje te schrijven…
Druk druk druk, is dat hier. Ni te doen! Ik heb het gevoel dat mijn tijd hier opgegeten wordt.

In de voorbije 2 weken hebben we twee emergencias gehad en daarbij ook nog een epidemie van het rotavirus (diarree en braken en vooral gevaarlijk voor kleine kindjes).
Gelukkig is Sandra hier. Sandra is een student-arts uit Leipzig, Duitsland. Ze helpt me echt super goed in de consultas en is daarnaast ook mijn vaste steun, toeverlaat, kookmaatje en misschien binnenkort ook mijn loopmaatje (het plan is er, maar voorlopig heb ik hier nog gene meter gelopen)…
Helaas blijft ze maar 6 weken. Ze zou gerust langer mogen blijven!

De twee emergencias is een ander verhaal.
Ons laatste spoedgeval was Catarina, een baby van 7 maanden, met ernstige uitdrogingsverschijnselen door diarree en braken. Het was één van de zovele kindjes met het rotavirus, maar voor haar werd het levensbedreigend. Nu begrijp ik dat diarree één van de belangrijkste doodsoorzaken is in ontwikkelingslanden. Het gaat echt ontzettend snel. Op 24u tijd was het kind helemaal verzwakt, kon het niet meer drinken, kon het alleen nog maar huilen zonder tranen….Wouter en Carlos zijn diezelfde nacht nog met het kindje naar het ziekenhuis in Huehuetenango gereden. Vandaag, een week later, is het kindje ontslagen uit het ziekenhuis en weer onderweg naar huis, Pojom. Gelukkig!
Het eerste spoedgeval is minder goed afgelopen.
Het was op een vrije dag dat Sandra en ik op de middag bij een bevalling werden geroepen die ik niet gauw zal vergeten. Al snel zagen we dat de vrouw zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest voor een keizersnede: de navelstreng was uitgezakt en het kindje lag dwars in de buik en kon dus onmogelijk via de gewone weg geboren worden. Na een helse tocht van meer dan 5u achter in de laadbak van onze pick-up was het kindje helaas overleden…Het was een meisje, net waar de ouders zo op hadden gehoopt. Ik weet nog altijd niet zo goed hoe ik het allemaal moet plaatsen. Ik doe wat ik kan, maar dat lijkt niet altijd voldoende te zijn om vrede te nemen met alles wat hier gebeurt.

Het rotavirus, ook in België berucht!, heeft al voor vele consultas buiten de uren gezorgd. En op zondag hebben Wouter en ik samen met andere lokale comités een presentatie gegeven aan het dorp over het rotavirus. Ik schat dat er zo een 100-tal vrouwen aanwezig waren...de opkomst was echt verrassend hoog!
Het plan is er om in de toekomst meer van deze presentaties te geven omtrent gezondheid.

Deze week is het trouwens de eerste keer dat ik samen met Mieke, een vroedvrouw die in Yalanhuitz werkt, opleiding zal geven aan de comadrones. Spannend! Ik ben echt benieuwd. Naar het schijnt moet dat een echte gezellige bedoening zijn…met heel veel koekjes en mosh (=dunne havermoutepap met heel veel suiker) om het nog gezelliger te maken!

Ondertussen is het hier in Guate 11u ´s avonds en bij jullie 6u in de ochtend…ik ben paraplu. Ik moet dringend mijn batterijkes gaan opladen!

Veel liefs vanuit Pojom!
x-je Katalina

PS: op de foto…het medische team of het “blauwe” team van de Clinica

Dag lieve mensen!

Hieronder alvast een vervolg op het vorige (onderstaande)berichtje dat ik afgelopen zaterdag heb geschreven, maar wegens internetproblemen nog niet had kunnen publiceren...

Jippie! Ik zat er dus ferm naast… het poepje bleek dan toch een hoofdje te zijn en alles is goed verlopen. Missen is menselijk zeker. Ik heb er even mee ingezeten dat ik er dus naast zat, maar eigenlijk moet ik gewoon blij zijn dat moeder en kind in goed gezondheid zijn.
En in België is dat allemaal heeeeeeeeel gemakkelijk…bij twijfel even de echo erop en er is onmiddellijk zekerheid over de ligging.

En verder lieve mensen is er hier ondertussen alweer veel meer dan het stuit-verhaal gebeurd. Vandaag mijn eerste epilepsie-aanval gehad: een meisje van 8 dat lag te shocken in de armen van haar papa. Gelukkig kende de familie deze ziekte goed en kon de tante die me kwam halen al zeggen dat het om een “ataque” ging waardoor ik de juiste medicatie mee had en het snel verholpen kon worden. We zijn vandaag al meteen met een behandeling gestart waardoor we aanvallen in de toekomst proberen te voorkomen!

En dan is er nog het verhaal van het oude vrouwtje van negentig met, sinds augustus van dit jaar, chronische pijn in de buik…we vermoeden kanker. De familie is langs geweest om eens met ons te praten over naar het ziekenhuis te gaan met haar. Ze zouden graag weten wat er aan de hand is…wat te begrijpen is, maar aan de andere kant is het een hele zware reis voor zo´n oud vrouwtje en is het helemaal niet zeker of het nog iets zou opleveren. Ik ben nu gestart met zware pijnmedicatie en we gaan even bekijken hoe het nu gaat. Ik probeer er iedere dag even langs te gaan om te kijken hoe het gaat. Ik denk dat de familie dat nodig heeft…

En dan is er nog het verhaal van een super schattig lief kereltje van 5 dat ik hier nu al drie weken aan het verzorgen ben…Zijn huid is bijna helemaal geïnfecteerd. Hij heeft eczeem, krabt en veroorzaakt zo steeds opnieuw wondjes die infecteren…ik probeer de cirkel nu te doorbreken door de wondjes elke dag te ontsmetten en te behandelen met mijn antibiotica-zalf. Ik hoop dat we eruit geraken…

En dan is er nog…en zo kan ik nog even doorgaan, maar ik moet hier dringend beginnen aan de pannenkoeken-deeg want straks komen er hier 4 hongerige monden thuis…

Jullie lezen het...het gaat alweer veeeeeeeeeeeel beter. Ik kan er weer helemaal voor gaan!

Hasta la proxima!!!
Besos!
Katalina

PS: Aan mijn liefste tante Nikole!!! Dankuwel voor de kaartjes. Ik heb ervan genoten!
Dikke kus en vele groetjes aan de ganse familie!
PPS: Bijgevoegde foto om even te laten zien hoe schattig de kindjes hier niet zijn!