Fotootjes opleiding comadronas in pojom

                                    

Miet, voor de gelegenheid vlot bevallen...

Isabela, al weer een bevalling gehad die nacht?

De voetjes in de lucht

 

Petrona, Catarina en Eulalia

Isabela en Ana, de comadronas van de clinica. Zij leggen alles uit in Q´anjobal!

Lauranne, vroedvrouw van Yalanhuitz, en Fam, voor de gelegenheid, zwanger van een tweeling

Petrona en Eulalia

Jong geleerd is oud gedaan

Ana luistert harttonen

Buenos!

Heb ik al verteld dat we hier een kat, een kip en 2 parkieten hebben…
De kat, “Francinneke”, is vandaag na 6 weken weg te zijn geweest, miraculeus weder gekeerd…uitgehongerd en vreselijk vuil, zo werd ze terug gebracht door een vriendelijke vinder, maar we krijgen haar er wel weer bovenop!
Daarenboven is Francinneke veranderd in Francisco (ja, Lauranne, het blijkt een manneke te zijn).
De kip, “Gallinneke”, was een cadeautje van Baudilio en Bonificio, vader en zoon en ex-patiënten. Gallineke heeft sinds gisteren een Gallo, haar eigen haan, die we hebben geleend voor een maandje. Sindsdien is ze precies gelukkiger bij ons en blijft ze in haar hok. Voordien vloog ze gemiddeld 3 keer per dag over de draad (ik ben ondertussen al heel goed geworden in “kippen pakken”).
De parkieten…zijn er al sinds januari en zijn er nog steeds…alleen is er eentje even weg geweest voor drie dagen. Mi culpa! Ik heb het deurtje ne keer vergeten vast te doen (na een nachtje met 2 bevallingen) en toen is de groene gaan vliegen. Samen met enkele Pojomeros heb ik nog een wanhopige poging ondernomen om hem te vangen, maar dat is toen dik mislukt. Gelukkig was er al weer een “vriendelijke vinder”…
Entonces, nu zijn we met 5 dieren en 5 mensen in Pojom. Goed in evenwicht dus!

Ons team in Pojom bestaat momenteel uit, Wouter en Miet, de coördinators van het project, Fam, geeft spaanse en engelse les in de school, Sarah, mijn collega, en ikzelf!
Alain is eind september weer naar België gekeerd. Dat was nu niet meteen het allerleukste, maar ik kan al uitkijken naar onze reis samen in december.
Kristine, een vriendin, is in september op bezoek geweest voor een 2-tal weken. Het was gek om hier in Pojom samen te zijn…maar zooooooooo leuk om haar te tonen hoe we hier leven en werken. Bovendien heeft ze hier geasisteerd bij de bevalling van Maria, een inventaris van de apotheek gemaakt, heeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel gekookt, mee geholpen bij het jeugdwerk…Ik vind het nog altijd geweldig dat ze helemaal tot hier gekomen is…(op de foto: Fam (links), Kristine (onderaan) en ikzelf onder een plastieken zeiltje, gebruiken ze hier om zich te beschermen tegen de regen, vergeet de KenW)

Op medisch vlak, kan ik de laatste maanden misschien even samen vatten: september, maand van de machete-wondes…oktober, maand van de bevallingen…ik vermoed dat er nu veel verkoudheden gaan volgen. Het weer is immers volop aan het veranderen. Minder regen, maar veel kouder.
Er zitten nog een aantal patiënten in mijn hoofd… zoals kleine Elsi die niet meer wou eten, Lucas vastberaden niet geopereerd te worden, Eulalia, bevallen van haar twaalfde kind…maar die verhalen vertel ik wel eens, als ik weer ben. Ik krijg het niet neer geschreven…veel te moeilijk om alles “juist” verteld te krijgen zonder te overdrijven en de hele context te vergeten…
Sarah en ik hebben onze handen vol, maar het loopt goed. We vormen een goed team!

En ondertussen blijven er van dat jaar in Guatemala, nog 6 weken in Pojom over. Dat is niet zoveel meer…wie had toch kunnen denken dat een jaar zo snel voorbij zou zijn…
Ik kijk er enorm naar uit om weer in België te zijn en iedereen terug te zien, maar ik ga het hier ook zo hard missen…dat voel ik nu al…
Bueno bueno…mi cama (bed) roept!

Dikke beso! Hasta pronto!
Katalina

Buenas tardes amigos!

Momenteel vertoef ik enkele dagen in San Cristobal, Mexico, om even te relaxen, maar vooral ook om Kristine op te pikken. Kristine, een goeie vriendin, sinds meer dan 18 jaar (oeps, de tijd vliegt)komt 2 weken op bezoek in Pojom.Normaal zou ze over een uurtje ariveren, maar vanochtend liet ze weten dat ze pas vannacht zou toekomen om 1u30...dus nog even tijd...om bijvoorbeeld mijn blog te updaten.

Zoals jullie ondertussen wel al weten, ben ik niet langer de enige medische verantwoordelijke in de clinica. Sinds begin augustus zijn we met zijn tweeën. Mijn collega, Sarah, is een echte schat met veel enthousiasme, eenzelfde visie...en (heel belangrijk)ze is een goeie dokter. Tenslotte (ook belangrijk) kan ze heerlijke appelcrumble maken en is ze sportief (wat dan weer motiverend is voor mijn persoonlijke looptraining).
Eén van de voordelen van met twee te zijn , is dat er meer tijd is voor de opleiding van de promotoren. Zo heeft Sarah laatst een oefening voorbereid rond huidziekten (met niet meteen de meest "appeteitelijke" foto´s, maar wel heel didactisch) Ook ik heb al 2 maal 4u les gegeven aan Ana. Ana is één van de promotoren die we graag poco a poco willen opleiden tot comadrona (vroedvrouw) van de clinica, in opvolging van Isabela (die al wat ouder wordt). En dat lukt vlot. Ana leert snel, is super geïntereseerd en daarbij kom ik zelf heel wat te weten over de traditionele comadronas en hun gebruiken...wat de samenwerking met hen en hun opleiding alleen maar ten goede kan komen. Afgelopen maandag kon Ana ook meteen praktijkervaring opdoen. Dilia is toen bevallen van haar eerste kindje, een flinke zoon van bijna 4kg.Tegen het advies (zelfbewust niet!)van de traditionele vroedvrouw, Eulalia, is ze op haar knieën gaan zitten en al trekkend aan een touw, is ze bevallen. Gelukkig heeft Dilia heel luid geroepen...waardoor we allen snel doorhadden dat de baby aan het komen was. Hop, snel de rok omhoog (vrouwen bevallen hier altijd met de rok aan...niet altijd zo praktisch voor de vroedvrouw, maar wel heel aangenaam voor de vrouw)en o ja! het hoofdje was al daar. Een beetje hectisch, maar al bij al, alles goed verlopen. Mama Dilia, oma, opa, comadrona Eulalia, Ana, Gunther, ikzelf en de 8 kindjes die in het huis lagen te slapen (veel volk!),allen blij en opgelucht! en om de geboorte te vieren, bracht oma ons een supergrote beker mosh (soort van havermoutpapje met heeeeeel veeeeeeeel suiker)en een zoet broodje...een energiebom voor het slapen gaan.

En verder...nog een klein detail, ben ik onlangs 31 jaar jong geworden...Het toeval wil dat ik op juist dezelfde dag verjaar als onze coordinador, Wouter. Dubbel feest dus! Met ´s ochtends pannenkoeken, ´s middags appelcrumble en ´s avonds pizza. Heeeeeeeerlijk!In de namiddag hebben we teroristje gespeeld: Wouter en ik tegen Fam, Sarah en Alain. Gelukkig zijn we met een gelijkstand geëindigd en dus iedereen blij! Diezelfde avond nog zijn Wouter en Miet vertrokken voor hun maand "vakantie" in België. Dat doet toch een beetje raar zo zonder hen...
Maar gelukkig is Alain terug sinds half augustus. Hij weet ondertussen ook al veel van het reilen en zeilen in de clinica en betekent een grote hulp nu Wouter en Miet er niet zijn.

Ondertussen zijn Alain en ik al weer verhuisd...deze keer naar het appartementje van Wouter en Miet, in de clinica...kwestie van alles ne keer geprobeerd te hebben!

Bueno bueno! Tijd om een ijsje te gaan eten!

Saludos y besos!
Katalina

Buenas!

Vandaag heb ik nu ne keer lekker lang geslapen…tot 8u (Alles is relatief. Normaal ben ik wakker om 6u)… om een beetje te bekomen van een wild weekje.
Het begon zaterdag met een eerste emergencia…Mateo, een jonge man van 18 jaar had in zijn hand “gehakt” (sorry voor de gevoelige lezers) met een machette. We kregen de bloeding helemaal niet gestelpt met directe druk en hoogstand…en bovendien waren zijn pezen ook over. Een half uur na zijn aankomst zijn Gunther en Wouter naar het ziekenhuis vertrokken. Onderweg heeft Gunther zijn arm zelfs moeten afbinden omdat het bleef bloeden en Mateo zijn bewustzijn had verloren. Gelukkig heeft dat geen schade berokkend en zijn ze op tijd aangekomen in het ziekenhuis waar Mateo na enkele dagen geopereerd is om de pezen weer aan elkaar te hechten. Momenteel heeft hij al weer wat gevoel in zijn vinger en kan hij zijn vinger een beetje bewegen…Gelukkig!

Maandag om 6u begon de nieuwe werkweek met een bevalling van een prematuurtje van “mas o menos” 30 weken (meer dan 2 maanden te vroeg).
Alle pogingen om de familie te overtuigen om naar het ziekenhuis te gaan vóór de bevalling,en opnieuw na de bevaling, waren tevergeefs. Heel frustrerend, maar Miet en ik besloten toch om voor te stellen aan de familie om in het patientenverblijf van de clinica te blijven, de eerste 24u…dan konden we zien hoe ons kleintje het zou doen. 1kg150 woog hij, maar een echt vechtertje. Hij dronk flink van de moedermelk vanuit afgekookte lepeltjes (zelf drinken aan de borst ging nog niet) en werd goed warm gehouden, dicht bij mama en in 20 doeken…
Die eerste nacht is hij goed doorgekomen…daarna wou zijn mama naar huis om zich te baden in de tjuch (soort van sauna) want dat hoort hier zo na de bevalling.
Eén dag later is ons kleintje gestorven…dapper…maar veel te klein voor deze wereld…

Deze week is ook Sarah toegekomen…de nieuwe medische verantwoordelijke, mijn opvolgster dus! En om de overgang goed te laten verlopen, werken we een 4-tal maanden samen. Sarah is student geneeskunde en afkomstig van Duitsland.

Woensdag heb ik al weer een opleiding gegeven aan de comadronas van Pojom…heerlijk was het! Het begint steeds meer interactief te worden. Ze vertellen honderduit over hun ervaringen!
Ik begin ook door te hebben (na 6 maanden mag dat wel) dat ze voortdurende geactiveerd moeten worden (anders vallen ze na 5 minuten in slaap...niet overdreven!! Er zijn getuigen!) met oefeningen, vragen, beelden…en dat het allemaal niet eenvoudig genoeg uitgelegd kan worden.

Vandaag, zondag, ben ik nog een keertje gaan lopen (ik ben ondertussen al drie keer goed begonnen)…ik moet er echt een gewoonte van maken anders kom ik zo stijf al een hark terug naar Belgie en dat kan echt niet!!
Lopen is trouwens echt leuk hier. De natuur is zo prachtig…gene last van uitlaatgassen, een prachtige omgeving en iedereen die je tegen komt, lacht heel vriendelijk (ik denk dat ze het ontzettend grappig vinden dat wij voor ons plezier de bergen over rennen).

Zo lieve mensen, morgen begint een nieuwe werkweek en het is al 23u!! Ik moet dus dringend in mijne cama (=bed)!
Bueno pues!! (mijn nieuwe stopwoordjes...ik begin geïntegreerd te geraken. Ik gebruik ze gemiddeld zo een 30-tal keer per dag)

Adios pues!
Dikke Besos y hasta la proxima!
Katalina

Oeioeioei!
Het is precies dat ik niets meer gezegd krijg via deze blog…
Ik weet zelfs niet meer waar ik de laatste keer gebleven ben. Ergens 2 maanden geleden. Ondertussen is er gigantisch veel gebeurd. Het is dus niet dat er niets te vertellen valt. Alleen weet ik echt niet meer goed hoe ik het allemaal verwoord kan krijgen.

We beginnen dan maar gewoon met het begin (2x beginnen)…half juni…met een week vakantie in Guatemala en ook een beetje in Mexico. In die week zijn Alain en ik lekker “off-the-beaten-track” richting Tikal getrokken …
En dat heeft echt deugd gedaan. Het was niet meteen de meest gemakkelijke reis van mijn leven (Peten is immers bloedheet en zit vol met muskieten!!!), maar wel een hele ervaring en met zijn momenten echt hilarisch.

Terug in Pojom zijn we er weer keihard mogen invliegen. Wouter had voordien al een paar keer laten vallen dat het toch weer lang geleden was dat er nog spoedgevallen waren geweest. En dat mag je natuurlijk nooit zeggen want daarna is er weer een echte storm geweest van “erge” gevallen, bevallingen, uitdagende ziektes…

Ik herinner me … een meisje van 13 met tekens van hersenvliesontsteking (uiteindelijk vals alarm); Irene waarvan de baby in de buik gestorven was op 29 weken; kleine Domingo, 3 maanden, met tekens van zware ondervoeding en longontsteking; Pascual die niet meer kon plassen omwille van een vergrote prostaat; Juana met de hoge bloeddruk die we maar niet onder controle leken te krijgen (totdat bleek dat ze haar pillekes niet pakte); Venecia die na een maand zonder medicatie weer een zware asma-aanval had; een man van 30 met tekens van een psychose…

De 3 bevallingen waren het meest bijzonder…
Eerst was er een bevalling van een vierde kind waarvoor ik in allerijl ben moeten terug keren van een opleiding voor de vroedvrouwen in Ixquisis. Concreet ben ik dus (voor de 2de maal) de berg van Ixquisis over “gelopen” om dan vervolgens op de top opgewacht te worden door een Pojomero met ne moto (door Miet en Wouter geregeld)… een 5-tal minuutjes achterop…en juist op tijd toegekomen, want een half uur later werd er wel echt een heeeeeeeeeeeeel mooi meisje geboren.
De tweede bevalling was diezelfde avond nog. Isabella verwachte haar 2de kindje. Haar eerste was met een keizersnede gekomen, maar nu leek alles goed te gaan…na alles gecontroleerd te hebben, keerden we terug naar de clinica om te eten en te slapen (de weeën waren nog niet op gang. Ze zouden ons komen halen als ze meer pijn had). Ergens rond 1u ´s nachts is ze bevallen van een flinke dochter met de naam Katalina Lorena, zonder ons maar met haar 2 comadronas (= moeder en dochter en werken altijd samen) …en rond 1u30 zijn ze ons komen halen omdat de placenta niet wou komen. Aangekomen bij Isabella, probeerden we de blaas leeg te maken, de baarmoeder te masseren, medicatie toe te dienen, plaatste ik een infuus…maar niets leek te helpen. We besloten dat het beter was om te vertrekken naar het ziekenhuis. We hadden geen tijd te verliezen want een placenta die blijft vast zitten, kan voor een levensbedreigende bloeding zorgen. Heel even leek het of de familie akkoord was, maar al snel bleek dat ze helemaal niet wilden gaan…de comadronas vonden het beter om te wachten (bij één van hen was de placenta immers ook pas 6u na de geboorte van haar kindje gekomen en dat zonder problemen), en het belangrijkste …Isabella wou zelf niet naar het ziekenhuis…haar man en haar vader verstonden dat het beter was om te gaan, maar respecteerden de wens van Isabella. En zo moesten wij ook haar wens respecteren…heel moeilijk voor ons. En vreselijk frustrerend! Het heeft ons veel doen denken over onze rol als hulpverlener hier in Pojom. De meeste Pojomeros hebben wel vertrouwen in ons en in de clinica en willen graag onze hulp, maar tot op een zekere hoogte…als we verkiezen om door te verwijzen dan haken ze vaak af…verder lijken ze soms niet te willen gaan.
Het zij zo…uiteindelijk is de placenta, zonder problemen,om 6u ´s ochtends geboren…”godzijdank” zouden ze hier zeggen…
De 3de bevalling was die van Lucia, 16 jaar en zwanger van haar eerste. Haar baby had lang in stuit gelegen, maar was nog net op het einde van haar zwangerschapp gedraaid. Maandagochtend tijdens de consultas kwam de comadrona mij de eerste keer halen. Lucia had de ganse nacht weeën gehad…ze had een 2-tal centimeters opening met een verkorte baarmoederhals, op zich niet slecht!…In de namiddag had ze 4 cm…goed bezig!, maar de keren daarna bleef ze dezelfde opening hebben. Het hoofdje daalde niet goed in en bleef scheef gezakt in het bekken zitten. Dinsdagnacht brak ze haar vliezen en daarna had ze wel even meer pijn gehad, maar al snel vielen de weeën wat stil…vanaf maandag was ik al aan het praten over naar het ziekenhuis te gaan en uiteindelijk was de familie klaar om te gaan, woensdagochtend…woensdagavond is Lucia aangekomen in het ziekenhuis en hebben ze uiteindelijk een keizersnede gedaan om de kleine Pedro ter wereld te brengen! (zie foto: Pedro met zijn schaterende mama!)

En nu, nu is het weer wat minder druk…veel consultas wel en iets vaker ´s nachts, maar geen ernstige gevallen, geen bevallingen meer…even tijd om wat op adem te komen en bijvoorbeeld ne keer uitgebreid te KOKEN…vandaag heb ik samen met Gunther, de medische vrijwilliger waar ik sinds juli mee samen werk (echte calidad trouwens!!), een rozijnen-noten-brood en een bananen cake gebakken en onze tropical dish (rijst-curysaus met appeltjes, paprika en banaan en daarover geroosterde apenootjes) gemaakt.

Alain is sinds begin juli naar Chili om daar een vriendin te gaan bezoeken…dus nu woon ik weer terug in de clinica…momenteel in de slaapzaal met de andere vrijwilligers en binnenkort als Alain terug is, verhuizen we naar de kamer van Wouter en Miet (want zij zijn dan voor een maand naar Belgie)…ik kan ondertussen heel snel verhuizen!! (lees: ik leef vanuit de valies) Maar dat is allemaal niet erg, verandering van smaak doet eten of zoiets maar dan toegepast op de woonst…

Zo we gaan er een eind aan breien (Ik ben sinds gisteren trouwens ook begonnen met breien! Bedankt Elsje voor de wol!)… ik moet hier zeer urgent in bed anders is er morgen met mij niet veel aan te vangen!

Heel veel groetjes aan iedereen! Geniet van de mooie zomer in Belgie Hier is het vooral aan het regenen de laatste tijd…awoe!
BESOS en tot gauw!
Katalina

Buenas tardes!

Vandaag heb ik me voorgenomen om (hoe dan ook) de laatste 6 weken samen te vatten op onze blog! Hier gaan we dan...

We beginnen misschien met het persoonlijk welzijn. De vlooienbeten laat ik even buiten beschouwing want buiten een bitje jeuk en de esthetische gevolgen , is daar niet zoveel aan. Wel heel vervelend, was de diarree-epidemie die we hier hebben gehad onder de vrijwilligers. Iedereen (behalve enkele hele sterke zielen, Wouter en Lieve)had min of meer dezelfde symptomen, meestal met misselijkheid en braken erbovenop. We vermoeden dat het giardia (een amoebeke, een super klein diertje dat enkel met de microscoop te bewonderen is)geweest is die ons zo ziek heeft gemaakt. Het heeft enkele weken aangesleept, maar ondertussen is bijna iedereen weer op zijn plooi waarvoor dank aan de metronidazole.

Eén van onze laatste hoogtepunten was de loop die vivir en amor hier in Pojom georganiseerd had. Een symbolische actie want rond hetzelfde moment werd er ook keihard gelopen in België ten voordele van vivir en amor. Samen met Wouter, Tupac, Alain, Annelies, Carlos en een 100-tal pojomeros, heb ook ik (keihard!!!) meegelopen. Echt de MAX was dat, ook al was het om 11u in de ochtend in de blakende zon (ik voel het nog). Zoveel kids en jonge meisjes die hebben meegelopen (op sandalen, blote voetjes, vergeet de nike-airs maar)...het enthousiasme van de pojomeros was zo leuk om te zien!

Op medisch vlak hebben we hier ook niet stil gezeten...we beleven hier drukke tijden met een 30-tal consultaties per dag. Het is onmogelijk om alle verhalen te vertellen...maar op eentje ben ik wel bijzonder trots. Het is het verhaal van Maria, 15 jaar jong. Toen ze het oventje bij haar thuis wou aansteken, was er een explosie waardoor ze in haar gezicht, hals en armen in de 2de graad verbrand was. Gelukkig is ze heel snel na de feiten naar de clinica gebracht waardoor we lang hebben kunnen koelen met water. We hebben haar een week in de clinica verzorgd en daarna nog enkele weken ambulant...en het resultaat mag er echt wezen. Haar gezicht is weer mooi, alleen de pigmentering moet nog weer komen, maar poco a poco, hé! De foto hierboven is er trouwens eentje van Maria, samen met Hilde en Annelies die haar het meest verzorgd hebben.

En verder is het hier een komen en gaan geweest van vrijwilligers...Lore, Inneke en Tupac (die voor de school werkten) zijn huiswaarts gekeerd (altijd een beetje triest, vind ik dat) en Lieve, Hilde en Annelies, zijn toegekomen. Hilde en Annelies hebben mij de afgelopen weken goed geholpen met de consultas, bij het tellen van de medicatie...Binnen enkele weken keren zij alweer huiswaarts en is het wachten op Gunther, een student-geneeskunde waar ik 2 maanden mee zal samen werken.

Ook onze woning is veranderd...Alain en ik zijn verhuisd naar een klein huisje een beetje verder de berg op!! Als er een emergencia is, worden we opgeroepen met onze oranje walky talky en dan rennen we naar beneden.
Het heeft zijn charme, onze casita...buiten de diertjes die o zo makkelijk binnen komen en het water dat ook zo gemakkelijk binnen stroomt, als het regent, maar dat hoort bij de tropical experience!!!
Bijven lachen, is de leuze!

Vandaag is het zondag, rustdag,...Alain, Wouter en Lieve zijn gaan wandelen...en ik ga sewes lekker huishoudelijk doen: soepje maken, broodje bakken, de badkamer kuisen...en daarna nog mijn presentatie over HIV voorbereiden voor de les aan de promotoren morgenvroeg!
En om 16u als ze terug zijn, is het tea-time met cake. Jippie!!

Vele groetjes aan iedereen! En nog nen dikke BESO!
Katalina

Hello!!!

Je zou kunnen zeggen dat ik blogsgewijs niet goed bezig ben...
Het is toch al wel enige tijd geleden dat ik nog iets van me heb laten horen.
Maar zoals ze zeggen: geen nieuws is goed nieuws.
En zo klopt het ook in mijn geval...Alain, mijn liefste, is immers toegekomen in Pojom (na een weekje vakantie met ons tweetjes in Mexico waar de foto trouwens is genomen.)

Net zoals ikzelf, is hij er direct mogen invliegen! Zo kreeg hij de eerste avond dat we waren toegekomen al direct de kans om een bevalling (het is te zeggen, de arbeid, de fase voor de eigenlijke bevalling)van een 1Ode kind mee te maken. Afgelopen donderdag en vrijdag heeft Alain zijn eerste computerlessen gegeven...en volgens mij heeft hij dat heel goed gedaan (Voor zover ik dat natuurlijk kan weten. Toen ik ging kijken, waren de deuren van het leslokaal gesloten, maar ik heb er vertrouwen in!). En verder...heeft hij al hard gewerkt in de tuin rond de clinica enzoverder (zoals iedereen weet, hij heeft geen zittend gat!)... hij is goed bezig dus!

Afgelopen week is ook voor mij en Jana, een Duitse student-arts, een drukke consulta-week geweest met vele kindjes met hoge koorts. Gelukkig geen emergencias om direct naar het ziekenhuis te gaan...wel enkele consultas buiten de uren. Zo zijn we twee keer rond 5u30 (fantastisch uur! Joehoe!) wakker gemaakt (=geklopt, ik bedoel dan wakker gemaakt door het geluid van het geklop op de deur). Eén keer omdat Venecia, een meisje van 14 met astma, alweer een aanval had (we zijn pas opgestart met de behandeling en dan is het altijd even zoeken alvorens deze ziekte onder controle is). Een andere keer omdat Pricilla, 1 jaar en 3 maanden, nieuwe tandjes kreeg. Ze wou niet meer eten en had de ganse nacht gehuild! Haar mama dacht dat ze zou sterven...De emergencias (of consultas buiten de uren) zijn dus niet altijd even spectaculair voor ons, maar je kan moeilijk lastig zijn op de mama van Pricilla, als ze denkt dat haar dochtertje gaat sterven. Dan stel ik ze maar al te graag gerust...
Ons Pricilla is trouwens een vaste klant...Het is een echte deugeniet. Enkele weken geleden is ze met haar poepje in een pot gevuld met heet water gaan zitten. Vreselijk veel pijn heeft ze daar van gehad, maar met flamazine en preventieve antibiotica is het heel mooi genezen. En gisteren is ze nog eens langs geweest met een hoofdwonde (ze was gevallen!)...gelukkig hebben we niet moeten hechten, maar hebben we de wonde mooi kunnen sluiten met steristrips.

Vandaag is het zondag, een vrije dag. Ik heb even geskypt met mijn moeder en met Cis...enkele consultaatjes buiten de uren (een grootvadertje van 90 die tot hier is komen wandelen, kan ik echt niet terug naar huis sturen zonder een consulta!)...
en nu...gaan we eten!! Belangrijk!

Lieve mensen allemaal, hou jullie goed! Geniet van het goed weer daar!
Aan alle zwangere vriendinnen (want dat zijn er heel wat!): goed rusten en eten zodat jullie baby flink groeit in de buik...
Aan de verloskamer van Gasthuisberg: dikke merci voor jullie verrassingspak. Jullie zijn schatten...de foto´s en tekeningen hang ik binnenkort op in ons huisje...de snoepjes zijn al op...de glitters plakken overal...de pin moet nog een speciaal plekje krijgen... en het gezichtsmasker moet ik dringend ne keer aanbrengen!
Aan mijn tante Monique, de meisjes en aan mijn lieve mama: ik beloof binnenkort massa´s taarten te bakken met jullie bakpoeder. De frangipannekes zijn al op...
Aan Elsje, bedankt voor de heeeeeeeeeeeeerlijke perzik-snoepjes. Die hou ik nog even bij voor wanneer de nood hoog is!

Enfin, deze keer valt het afscheid mij precies zwaar...
om te eindigen nog nen dikke kus aan iedereen en tot de volgende!
Katalina